دیوان اشعار - غزلیات

تیرِ نگاهِ تیز و برنده‌ی تو به عمقِ وجودم نفوذ کرد؛ از آسیب‌ها و سختی‌هایی که به خاطرِ همین نگاهِ تو بر من گذشت، چه می‌توانم بگویم که شرحش ممکن نیست.

هنگام سپیده‌دم، آنچه نسیمِ صبا (یا وزشِ باد بر زلفِ تو) بر من روا داشت و با من کرد، به مراتب سخت‌تر و ویران‌گرتر از آن چیزی بود که بر سرِ یک شمع در مقابلِ باد می‌آید.

در حیرتم که باد چگونه جرئت کرد به زلفِ تو دست یابد و از آن بگذرد، و اصلاً چرا پس از رسیدن به آن مأمنِ دل‌انگیز، اجازه یافت که از آنجا عبور کند و برود؟

دیشب از غروب تا سپیده‌دم، اشک‌هایم چنان از چشمانم جاری شد که گویی بارانی سهمگین از رنج بر سرم بارید و سیلابی از بلا و مصیبت از پیشِ رویم گذشت.

خدایا، دیشب چه رخ داد که آن معشوقِ زیبا و بی‌اعتنا، همچون یک غریبه وارد شد و از کنارِ من که دلداده‌ی دیرینِ او هستم، بی‌توجه گذشت؟

آن‌قدر گریستم که خانه‌ام غرق در سیلابِ اشک شد؛ به گونه‌ای که پس از این، اگر کسی بخواهد به دیدارِ من بیاید، به خاطرِ این دریای اشک، راهی برای عبور و رسیدن به من نخواهد داشت.

ای سلمان، دیگر از هیچ‌کس در پیِ درمانِ دردِ دلت مباش؛ با همین رنج و اندوهِ خود بساز و مدارا کن، چرا که کار از کار گذشته و دردِ تو چنان عمیق است که هیچ دارویی بر آن کارگر نمی‌افتد.