دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که معشوقی زیبا و خوش‌قد و قامت (مانند سرو) نداشت، در این دنیا هیچ‌گاه طعمِ واقعیِ شادی و خوشبختی را نچشید.

کسی که در راهِ عشقِ او، ردپا و نشانِ خود را گم نکرد و از خود گذشتگی نشان نداد، هرگز در جرگه عاشقانِ واقعی نام و نشانی به دست نیاورد.

به معشوق گفتم که باد را به عنوان پیک نزد من بفرست (تا خبری از تو بیاورد)، اما وقتی باد رسید، هیچ پیغام و خبری از تو با خود نداشت.

سروِ بوستان همواره سعی داشت قامتِ خود را با قد و بالای تو بسنجد و راست نگه دارد، اما وقتی من به دقت نگاه کردم، دیدم که سرو در برابر زیباییِ اندامِ تو، هیچ زیبایی و توازنی ندارد.

هر کس که جان و سرِ خود را در راهِ رسیدن به مقصود (یار) فدا کرد، در واقع به عاقبتِ خوش و آسوده‌ای در این دنیا دست نیافت (چرا که راهِ عشق، راهِ رنج است).

دلم به سوی زلفِ تو رفت؛ از آنجایی که زلفِ تو خودِ دام است، هیچ شکاری (عاشقی) تا به حال به چنین دامِ زیبا و قدرتمندی گرفتار نشده بود.

زاهدِ خشک‌اندیش مرا از عشق منع کرد، اما دلم به حرفِ او گوش نداد؛ چرا که دلِ من پخته و باتجربه بود و دیگر گرفتارِ نادانی‌ها و خامی‌های عاشقانِ تازه‌کار نبود.

من با میل و رغبتِ کامل، دلم را به لبانِ تو بخشیدم؛ وگرنه من (سلمان) هیچ بدهی و طلبی از لبانِ تو نداشتم که بخواهم با دادنِ دل، آن را تسویه کنم.