دیوان اشعار - غزلیات

قد و قامت تو چنان بلند و رساست که زیباییِ سرو در برابرش جایگاهی ندارد؛ چهره‌ات نیز چنان دلرباست که ماه را یارای ادعای زیبایی در کنار آن نیست.

هر کسی که زیبایی‌های تو را ببیند و عاشق نشود، همچون گلِ نرگس است؛ یعنی ظاهری چشم‌مانند دارد اما از حقیقتِ بینایی و درکِ زیبایی بی‌بهره است.

نگاهِ تو آن‌چنان مست‌کننده است که مرا از شراب بی‌نیاز می‌کند؛ ساقی، شراب نیاور که من توانِ رنجِ خماری و گرفتاری‌های روزِ پس از مستی را ندارم.

اگرچه در سخنوری و زبان‌آوری مانندِ شمع، زبان‌دراز و گویا هستم، اما در حضورِ تو، آن‌چنان در حیرت و سکوت فرو می‌روم که توانِ هیچ سخنی ندارم.

در وصفِ پیچ‌وتابِ گیسوانت قلم به دست گرفتم و نوشتم، اما این اسرار را تنها برای کسی می‌توان بازگو کرد که او نیز در سر، سودای عشق و شیدایی داشته باشد.

تصویرِ خیالِ تو لحظه‌ای از چشمانم دور نمی‌شود؛ زیرا چشمانِ من جایگاهی ارزشمند است و شایسته‌ی هم‌نشینی با هر کس و هر چیزی نیست که تو در آن جای گرفته‌ای.

اگرچه پروانه‌ی کوچکِ بی‌بضاعت برای رسیدن به شعله‌ی شمع خود را به آتش می‌زند، اما این عمل از سرِ شکیبایی و طاقت نیست و او توانِ ایستادگی در برابرِ این عشق را ندارد.

من جز دیدارِ روی تو هیچ آرزویی ندارم و در این راه، هیچ خصلتی بهتر از یک‌رنگی و یک‌دلی با معشوق نمی‌شناسم.

سلمان خطاب به خویش می‌گوید: ای کسی که دلی دریایی و وسیع در راه عشق نداری، به سراغِ وصلِ این معشوق مرو و آرزوی آن را در سر نپرور.