دیوان اشعار - غزلیات

غیر از عشق تو، در وجود من هیچ‌کس و هیچ دلبستگی دیگری وجود ندارد؛ پس ای معشوق، نقاب از چهره بردار که این دل تنها برای تو خالی مانده است و غیر از تو، کس دیگری در این حریم نیست.

پوششِ شرم و حیا را از چهره‌ات بردار تا همگان بدانند که در میانِ اسیرانِ بندِ عشقِ تو، هیچ‌کس به اندازه من دیوانه‌وار و شیدا نیست.

اگر زاهدان و صوفیان را فرزانه و دانا می‌پندارند، ای دوست، در زمانه‌ی تو کسی که حقیقتاً فرزانه باشد، وجود ندارد؛ چرا که فرزانگی واقعی در عشقِ توست نه در زهدِ خشک.

من در خلوتِ دلِ خویش برای تو خانه‌ای ساختم و آن دل، اگر میزبانِ محبوب نباشد، اصلاً دل نیست و هیچ‌کسِ دیگری شایستگیِ سکونت در آن را ندارد.

شرابِ عشق را به نااهلان و بیگانگان نده، زیرا که آنان خام‌اند و درکی از آن ندارند؛ و به مطرب بگو که سازی نزند، چرا که این محفلِ انس، جایگاهِ حضورِ کسی نیست (جز یار).

عاشقانِ سرگردان و بی‌قرار بسیارند، اما هیچ‌کس مانند پرگار نیست که در عینِ دوران و حرکت، یک پایه‌یِ ثابت و استوار در عشق داشته باشد.

ای شمعِ وجود، به این پروانه (عاشق) دلگرمی و توجهی نشان بده، چرا که امروز در دنیایِ عشق‌بازی و فداکاری، کسی به پایِ این پروانه نمی‌رسد.

ای سلمان، دیگر به دنبالِ چنین یاری که می‌جستی نگرد؛ زیرا از این جنس (یارِ ناب و صادق)، در این دنیایِ ویرانه و فانی کسی یافت نمی‌شود.

آن یاری که تو را به مقصود و مرادت برساند و دلت را شاد کند، در این روزگار جز ساغر و پیمانه (مستی و بی‌خودی) هیچ‌کس دیگری نیست.