دیوان اشعار - غزلیات

آن قلبی که از تیر ستم و بی‌مهریِ یار، مجروح نشده است، نفرین‌باد و شایسته خستگی و فرسودگی‌ست؛ و آن دلی که از بندِ عشق او رهایی یافته، سزاوار است که از لذتِ غمِ عشق نیز رها و بی‌نصیب باشد.

اگر برای دردهای ما درمانی وجود ندارد، پس به معشوق بگو تا بر شدت درد بیفزاید؛ ما به همان خارِ خشکِ بیابان قناعت می‌کنیم، اگر گلدسته‌ای از گل‌های خوش‌بو برایمان فراهم نیست.

جریانِ پاکی و لطافت چنان در وجود او جاری است که گویی دفتر زیبایی‌های جهان را با آبِ جمالِ او شسته‌اند و صیقل داده‌اند؛ هیچ ورق و بخشی از زیبایی‌های آفرینش نیست که از آبِ جمال او بهره نبرده باشد.

حقیقت این است که خمیدگیِ ابروی او، شباهت بسیاری به شکلِ ماهِ نو دارد؛ دریغا که این ماهِ نو (ابروی یار) مانند ماهِ آسمان، پیوسته و ماندگار نیست و زودگذر است.

او چنان قدرتمند است که شیرانِ دلاور را به بازی می‌گیرد و به بند می‌کشد؛ موهای تاب‌دارِ او چنان کمندِ محکمی است که هیچ صید و عاشقی از قید آن رها نشده است.

اشتیاق و سودایِ رسیدن به زلف او چنان است که مشک را به جوش آورده است؛ بی‌دلیل نیست که خونِ جگر در نافِ آهو جمع شده و به مشک تبدیل گشته، بلکه ریشه در آرزویِ دسترسی به زلف او دارد.

به راستی در دیدگانِ من، هیچ درختی که در کنار جویباری روییده باشد، از قامتِ موزون و بلند او زیباتر و شگفت‌انگیزتر نیست.

زهره (سیاره‌ی موسیقی و آواز) در آسمان چنگِ خود را به نوا درآورده و این غزل را از زبانِ سلمان می‌خواند: آن قلبی که از تیر ستم و بی‌مهریِ یار، مجروح نشده است، نفرین‌باد.