دیوان اشعار - غزلیات

از این چرخش روزگار که پایانش با غم و اندوه همراه است، هیچ بهره‌ای نمی‌توان برد. در این جهان، هیچ چرخشی به اندازه چرخیدن جام باده (که نشانه مستی و رهایی از تعلقات است) ارزشمند و نیکو نیست.

اگرچه فصل بهار و شکوفایی گل‌ها دورانی خوش و دل‌انگیز است، اما بدان که هیچ دورانی در عمر انسان، زیباتر و شیرین‌تر از دوران عاشقی نیست.

روزِ زیباییِ دلبرانِ معمولی، سرانجام به شب و تاریکی می‌گراید و زیبایی‌شان از بین می‌رود، اما برای عاشقانِ حقیقی، صبحِ معرفت و کمال آغاز می‌شود و هرگز به شبِ تاریکِ نادانی و زوال نمی‌رسد.

ای ساقی، جامی از شراب معرفت به من بده که دیگر بیش از این، نگرانِ حرف مردم و درگیرِ نام و ننگِ این و آن نباشم؛ چرا که این امور اعتباری دیگر برایم اهمیتی ندارد.

این لب‌های توست که وجودِ ناپخته و خامِ مرا به کمال می‌رساند، نه شراب معمولی؛ چرا که کارِ اصلیِ تربیتِ جانِ عاشق، با شرابِ مادی شدنی نیست و کارِ پخته‌سازیِ روح، از عهده‌یِ شرابِ خام بر نمی‌آید.

فاسقان به بدنامی معروفند و پارسایان به نیک‌نامی، اما عارفانِ حقیقی از هر دوی این القاب آزادند و در میانِ این دسته‌بندی‌ها، اصلاً برای خود هویتی به نامِ نیک و بد قائل نیستند.

نمی‌دانم عاقبتِ این عشق به کجا خواهد رسید، اما در ظاهر می‌بینم که عشق، راهی بی‌انتهاست و فرجامی برای آن متصور نیست.

ناله‌های من با صدایی بلند گواهی می‌دهند که من در چه حالی هستم؛ داستانِ دردمندیِ من آن‌قدر آشکار است که دیگر نیازی به فرستادنِ پیغام‌بر نیست.

نزدِ ما، هیچ کاری ارزش و اعتباری ندارد، مگر اینکه آن شخص دردمندِ راه عشق باشد و دردِ فراق را مانندِ شراب بنوشد و با آن مأنوس باشد.

جانِ سلمان از وقتی که عطرِ خوشِ یادِ دوست را استشمام کرد، دیگر مانندِ نسیم در هوایِ کویِ او، لحظه‌ای آرام و قرار ندارد.