دیوان اشعار - غزلیات

عاشق حقیقی که در مستی عشق غرق است، نه به فکر امور دینی و مذهبی است و نه به دنبال منافع دنیوی؛ برای اهل دل، کعبه‌ی واقعی و قبله‌ی مقصود، چیزی جز می‌خانه و محلِ تجلی معشوق نیست.

اگر شرابِ داخلِ کوزه‌ی میخانه رنگ و بویی از لب‌های سرخ معشوق نگرفته باشد، چگونه ممکن است صورت زرد و بی‌رمقِ عاشق با نوشیدن آن گلگون و سرخ شود؟ در واقع، تمامِ زیباییِ شراب، وام‌دارِ رنگِ لبِ معشوق است.

اگر زاهد می‌خواهد با پرهیزگاری و اعمالِ نیک، بهشتِ آخرت را به دست بیاورد، بگذار بخرد؛ اما عاشقِ بی‌پروا و رند، هیچ‌گونه دلبستگی و تمایلی به این نوع دادوستد و سوداگریِ معنوی ندارد.

ای ساقی، عقلِ مصلحت‌اندیش را از پیش من بردار؛ چرا که اکنون در خلوتِ خیالِ معشوق چنان غرق شده‌ام که حتی روح و جانِ خودم هم اجازه‌ی ورود به این حریم خصوصی را ندارد.

چهره‌ی زیبای او آیینه‌ای است که قدرتِ آفرینشِ خداوند در آن نمایان است و همه در برابر این جلوه حیرت‌زده‌اند و چنان مبهوت شده‌اند که هیچ‌کس جرئت و توانِ سخن گفتن ندارد.

اگر معشوقِ ما (که به شمع تشبیه شده) نقاب از چهره بردارد و حقیقتِ امر را آشکار کند، حتی آتش‌پرستان (که به باطل مشهور بودند) نیز چنان نوری خواهند دید که دیگر جای هیچ انکار و تردیدی برایشان باقی نخواهد ماند.

هیچ‌کس نمی‌تواند حالِ بی‌خوابیِ چشمانِ من را درک کند، زیرا آنان مانند ستاره نیستند که هر شب تا سپیده‌دم بیدار بمانند و نظاره‌گر باشند.

از دست دادنِ فرصتِ وصالِ او برای روحِ من بسیار گران و دشوار است؛ وگرنه بخشیدنِ جان و فدا کردنِ آن در راهِ عشق، برای عاشقان کارِ سختی نیست.

دیشب رازی از عشقِ دوست را با دلم در میان گذاشتم، دلم از سرِ غیرت و حسادت گفت: «ای سلمان، خاموش باش که هر کسی لیاقت و محرمیتِ شنیدنِ این رازها را ندارد».