دیوان اشعار - غزلیات

چشمان من در انتظار آمدن تو بی‌قرار است و همیشه آماده‌ی دیدارت هستم، اما خواب به چشمانم نمی‌آید. روحم مشتاق است که به پابوس تو بیاید و تو را زیارت کند، اما فرصت و توانایی آن برایم فراهم نیست.

هر شب تصویر خیال تو به میهمانی چشمانم می‌آید، اما برای پذیرایی از این میهمان عزیز، من جز اشک چشم (آب) چیزی در بساط ندارم.

چهره‌ی تو قبله‌ی دل من و ابروانت محرابِ عبادتگاهِ جان من است؛ عارفان و حقیقت‌جویان حقیقی، جز این قبله و محراب، جای دیگری را برای پرستش نمی‌شناسند.

به خاطر خیالت، خواب در چشمان من آرام نمی‌گیرد و نمی‌تواند بماند؛ چرا که خواب می‌داند مجرای اشک‌های سیل‌آسای من، جای مناسبی برای استراحت نیست.

رشته‌ی جانِ من چگونه می‌تواند در برابر حرارتِ شمعِ چهره‌ی تو تاب بیاورد و نسوزد؟ همان‌طور که عقلِ منطقی توانِ ایستادگی در برابرِ آتشِ عشق تو را ندارد.

مجلسِ ما به خاطرِ درخششِ چهره‌ی زیبای او روشن است؛ به ماه بگو دیگر نتابد، چون امشب نیازی به نورِ مهتاب نیست.

سلمان آداب و رسوم ظاهری دین را کنار گذاشت و راه و رسمِ رندی و عاشقی را در پیش گرفت؛ و ترکِ کردنِ این مذهبِ عشق، روشِ همراهان و یارانِ من نیست.