دیوان اشعار - غزلیات

تنها داروی بیماریِ ناشی از غمِ عشقِ تو، صبر و شکیبایی است؛ اما افسوس و دریغ که من حتی همین یک درمانِ ساده را نیز در اختیار ندارم.

هیچ راه گریز و پیشرفتی برای من نمانده است، زیرا تاروپودِ زلفِ تو همه جا را پوشانده و در هر سویی که می‌نگرم، دامِ بلا و مصیبتی برای گرفتار کردنِ من نهفته است.

عشق، واسطه‌ی اصلی و پیونددهنده‌ی میان دل و جانِ من است؛ به راستی سوگند که اگر عشق نباشد، میان این دو هیچ صفا، صمیمیت و حیاتِ حقیقی وجود نخواهد داشت.

زاهدِ ظاهرپرست از من می‌خواهد که از تماشایِ چهره‌ی تو دست بردارم و توبه کنم؛ عجب گستاخی! او نه شرمی از خداوند دارد و نه حیایی از شکوهِ چهره‌یِ تو.

من در وجودم عشق و وفایی دارم که تو از آن بی‌بهره‌ای، و در مقابل، تو از صبر و آرامشی برخورداری که منِ عاشق، از شدتِ بی‌تابی فاقدِ آن هستم.