دیوان اشعار - غزلیات

یار من دوستان و مشتاقان بسیار زیادی دارد و من در حیرتم که او در نهایت دلبسته چه کسی است؛ او قلب‌های زیادی را به خود مشغول کرده و من نمی‌دانم در میان این همه دلداده، آن کسی که او واقعاً دوستش دارد، کیست.

هر کسی سعی می‌کند خاکِ پایِ او را همچون سُرمه‌ای شفابخش در چشم خود جای دهد، تا شاید به آن "دولتِ بیدار" یا همان بخت و اقبالِ خوش برسد؛ در واقع همه در پیِ آن‌اند که بدانند چه کسی سعادتِ نزدیکی به او را یافته است.

من جانِ شیرینِ خود را در این معامله تقدیم می‌کنم تا اندکی عشوه و کرشمه از تو بگیرم؛ این داد و ستدی است که تنها در بازارِ سودای عشقِ تو رواج دارد و جای دیگری نمی‌توان چنین معامله‌ای یافت.

خواستم پیشِ پایش جان بدهم، اما او به من گفت که به کارِ خودت برس؛ این جمله را که شنیدم، از خود پرسیدم اگر این کارِ من نیست و اجازه فدا شدن ندارم، پس کارِ اصلیِ من در این عالم چیست؟

اگر فرض کنیم جانِ من با نگاهِ چشمانِ او زنده و بیدار شد، حالِ من بیمارِ چشمانِ اوست؛ اما سوال اینجاست که چشمانِ زیبایِ او، خود بیمارِ چشمانِ چه کسی است؟ (آیا او نیز عاشقِ کسی هست؟)

کاش خودت را در آینه می‌دیدی و زیباییِ گلِ چهره‌ات را مشاهده می‌کردی؛ اگر می‌دیدی، شاید درک می‌کردی که خاری که در پایِ دلِ من فرو رفته و مرا این‌گونه رنج می‌دهد، کیست (و تو خودِ آن خاری).

او دلِ "سلمان" را بُرد و خونِ او را در شیشه کرد و با این حال می‌گوید که کارِ من بیهوده است؛ ای مردم، به کارِ این عالم بنگرید که چطور معشوق با من چنین رفتار می‌کند و می‌پرسد که آیا کسی هست که مانندِ من، کارش بیکار باشد؟