دیوان اشعار - غزلیات

محبوب مرا به بی‌وفایی متهم می‌کند، اما کاملاً آشکار است که چه کسی در حقیقت بی‌وفاست؛ چرا که من با وجودِ این اتهام، باز هم جانم را فدای مهر او می‌کنم.

محبوب دوباره مرا به بی‌مهری متهم می‌کند، اما همان‌طور که عطرِ گل را نمی‌توان پنهان کرد، حقیقتِ وفاداری نیز پنهان‌ماندنی نیست و روشن است که چه کسی بی‌وفاست.

تعریفِ بی‌وفا مشخص است: کسی که از پیمان و عهدِ خود برگردد. چون من همچنان بر سرِ عهد و پیمانِ خود هستم، پس بی‌وفا بودنِ دیگری آشکار است.

من جانم را فدای او کردم و او جانِ مرا به باد فنا داد. در این تقابلِ میانِ جان (عاشق) و جانان (محبوب)، به‌خوبی معلوم است که چه کسی بی‌وفاست.

صبح از گل پرسید که چرا بوی وفا نمی‌دهی؟ گل با خنده پاسخ داد که حقیقتِ بی‌وفایی و قضاوتِ آن بر همگان روشن است.

اگر فرض کنیم که محبوب مرا به بی‌وفایی متهم می‌کند، حقیقتِ وفاداریِ من همچون خورشیدِ تابان در برابرِ چشمانِ تو روشن است و بی‌وفا بودنِ دیگران آشکار است.

او مرا سرزنش می‌کند، اما ندایِ وفاداریِ درونی‌ام به من می‌گوید که ای سلمان، تو شاد باش و نگران نباش، چرا که حقیقتِ بی‌وفا بودنِ او برای همه روشن است.