دیوان اشعار - غزلیات

درون خود را از تمام دلبستگی‌ها و اندیشه‌های غیر خدایی پاک کن و خلوتی برای حضور دوست فراهم ساز، چرا که او حقیقتِ اصیل و اصلی است که تمام پدیده‌های بیرونی، تنها پوسته‌ای برای او به شمار می‌آیند.

حس دوگانگی و دوری میان تو و دوست، ریشه در خودِ تو دارد؛ اگر تو و منیت تو نباشد، در ترازِ هستی، دوگانگی معنایی ندارد و عالم و دوست یکی هستند.

تمام توجه تو به خودت معطوف است که در حقیقت هیچ است؛ اگر تو از خودت بگذری و هیچ شوی، آنگاه درمی‌یابی که تمامِ هستی، همان اوست.

برای یافتنِ روی محبوب، بیهوده در جهان جستجو نکن، زیرا او درست مانند آینه‌ای در برابر تو قرار دارد و با تو رو‌در‌روست.

تنها به ظاهر و نقش و نگارِ زیباییِ او بسنده مکن، چرا که زیباییِ حقیقت مانند غنچه، لایه‌لایه و عمیق است و در هر لایه، رازی نهفته دارد.

در پیشگاه دوست، جز تحفه و متاعِ «دل» چیزی مبر؛ اگرچه آن محبوبِ زیبا، سنگ‌دل به نظر می‌رسد، اما در واقع دلسوز و طالبِ قلبِ عاشق است.

اگرچه آبِ حیات‌بخشِ لب‌های او شفابخش و جان‌افزاست، اما هزاران نفر همچون خضرِ پیامبر، در حسرت و تشنگیِ وصال، در کنارِ این رودخانه جان داده‌اند.

اگر به مزار «سلمان» گذرت افتاد، گل‌های آنجا را ببو؛ چرا که این گل‌ها به برکتِ هم‌نشینی و ارادتِ او به آن «گلِ حقیقت» (خداوند)، خوش‌بو گشته‌اند.