دیوان اشعار - غزلیات

عاشقان راستین، مستی و شوری دارند که ریشه‌اش از شراب‌های دنیوی نیست؛ بلکه این شور و حرارت، برخاسته از تابشِ انوارِ الهی و جلوه جمالی یگانه است.

ای ساقی، آن شرابِ انگوری معمولی را برای دیگران بگردان؛ زیرا چرخِ هستی و جانِ من، اکنون با نیرویی معنوی و برتر در حالِ چرخیدن است و به آن شراب نیازی ندارد.

درخششِ زیبایی و جمالِ تو، خود حجابی شده است که مانعِ دیدنِ حقیقتِ تو می‌شود؛ گویی شاهدِ حسنِ تو، هر لحظه در نقابِ تازه‌ای جلوه‌گری می‌کند.

دیگران را به کمندِ خود گرفتار کن، که من از پیش اسیرِ تو هستم؛ چرا که هر رگِ گردنِ من همچون طنابی محکم، مرا به مویِ تو بسته است.

تو آتشی به پا کردی و گفتی که شیرینیِ لبانت را از من دریغ می‌کنی؛ ای عزیز، به این رفتارِ خود مگو که ترکِ شیرینی است، چرا که این خود نوعی عتاب و نازِ عاشقانه است.

سرنوشت و بختِ بد، در حالِ حمله به جانِ من است و من درمانده‌ام؛ انگار بختِ به خواب‌رفته‌ی ما، خواب‌های عجیبی می‌بیند که چنین مرا به کامِ مرگ می‌کشاند.

رقیبِ من دیشب می‌پرسید که این عاشقِ بیچاره کیست؟ معشوق پاسخ داد: او کسی است که سرگشته است، مستِ عشق است و به شیوه‌ای متفاوت، ویران و خراب شده است.