دیوان اشعار - غزلیات

جان من از شدت خوشحالی به رقص درآمده است؛ آیا محبوبم از سفر بازگشته؟ پلک چشمم نیز مدام می‌پرد، که بر اساس باورهای کهن، نشانی از فرارسیدن زمان دیدار است.

جان بیمار و رنجورم از شدت اشتیاق به لب‌هایم رسیده است؛ گویی با نوید رسیدن تو، نیرویی تازه در کالبد ضعیفم دمیده شده که جانم را به استقبال کشانده است.

اشکم جاری می‌شود تا خاکِ مسیری که محبوب از آن گذشته است را با دیدگانم ببوسم؛ گویی جانِ من نیز تا به لب رسیده تا در این راهِ عشق، فدا شود.

از آن لب‌های شیرین، انگشتری (به عنوان نماد عهد و امان) می‌خواهم؛ جان زار و ناتوان من که به لب رسیده، اکنون برای طلبِ پناه و رهایی از این درد، به زنهارخواهی افتاده است.

از آن زمان که چهره زیبای تو را دیدم، دیگر رویِ خوشبختی را ندیدم؛ چرا که جدایی از تو، روز روشن مرا به شبِ تیره و تار مبدل کرده است.

در نبودِ تو، لذت‌های زندگی برایم زهر شده است؛ اگر گمان کنم گرمی و نشاطی یافته‌ام، در سینه به خون‌جگر تبدیل می‌شود و اگر گلی (خوشی) چیده باشم، همچون خار در چشمم می‌نشیند و آزارم می‌دهد.

اگر نسیمی از سمتِ تو بگذرد و به من برسد، وجودم همچون ساز «چنگ» از هر رگ و پی‌اش، صدایی حزین و ناله‌ای پرسوز برمی‌آورد.

روزگارم از غمِ دوری، همچون شب سیاه و تاریک گشته است؛ به‌ویژه در آن لحظاتی که در خیالم، زلفِ تو بر چهره‌ات می‌افتد و آن سیاهی را تداعی می‌کند.

ای سلمان، اگر بلا و سختی‌های عشق زیاد شد، مردانه و استوار باش؛ چرا که در مسیرِ عشق، برای مردانِ این راه، بلا و رنج‌های بسیاری مقدر شده است.