دیوان اشعار - غزلیات

حلقه و پیچ‌وخمِ گیسوی تو، منشأ تمامِ دل‌دادگی‌ها و بی‌قراری‌های من است و آن نگاهِ دلفریب و مستِ تو، آتش‌بیارِ معرکه‌ی تمام آشوب‌های درونِ من است.

رازِ سر به مهرِ گیسویت را پیشِ باد صبا بازگو مکن؛ زیرا صبا موجودی بی‌وفا و ناپایدار است که با هر کس هم‌کلام می‌شود و ممکن است اسرارِ تو را نزدِ اغیار فاش کند.

تصویرِ خط و خالِ چهره‌ات پیوسته در ذهنم تکرار می‌شود و با هر بار یادآوری، دوباره شور و شیداییِ تازه‌ای در دلم برمی‌انگیزد.

من به این درد و رنجی که از قامتِ بلند و والای تو می‌کشم، افتخار می‌کنم و آن را می‌پذیرم؛ چرا که در تمامِ بزمِ هستی و کائنات، هیچ‌کس برتر و بالاتر از تو وجود ندارد.

هر کسی در زندگی هدف و عقیده‌ای برای خود دارد، اما برای من، تنها هدف و بهترینِ تصمیم، دیدارِ روی توست که مبارک‌ترین کارهاست.

ما در زمانِ وفاداریِ تو، پیمانِ عشق بستیم، اما سال‌ها از آن عهد گذشته و تو هنوز حتی اشاره‌ای نمی‌کنی که از این شیدایی و عاشقیِ من باخبری.

اگر جانِ من لحظه‌ای آرامش دارد، به لطفِ همین غمِ توست؛ گویی دلِ من تنها پناهگاه و جایگاهی است که می‌تواند دردِ تو را در خود جای دهد.

هیچ شبی نیست که خیالِ تو از چشمانِ من غایب باشد؛ روحِ من در تمامِ طولِ شب، مانندِ مسافری در جست‌وجویِ تو، در پیِ شب‌گردی و دیدارت است.

دلم به دنبالِ چشمانم راهی می‌شود و به هر سویی که می‌روند می‌رود؛ و این سفرِ چشم، اگرچه معلوم نیست به کجا ختم شود، اما سفری دریایی و مبارک است که مرا به تو می‌رساند.