دیوان اشعار - غزلیات

در مقام یقین و باور قلبی، میان کعبه و بت‌خانه تفاوتی نیست؛ چرا که هر دو جلوه‌ای از معشوق‌اند. همان‌گونه که پیچ و تاب زلف برای عاشق، همان کارکردی را دارد که تسبیح برای زاهد، و هر دو راهی به سوی مقصدند.

اگرچه معشوق هر لحظه با چهره یا شکلی متفاوت ظهور می‌کند، تو باید دلی یکرنگ و ثابت داشته باشی؛ زیرا حقیقتِ آن محبوب، همواره یکی است و تغییر در جلوه‌ها، دلیلی بر کثرتِ ذاتِ او نیست.

شراب و جامِ باده را چیزی جز انعکاس چهره‌ی ساقی (خداوند/معشوق) مپندار تا بدانی که در عالم هستی، می و ساقـی و پیمانه، در نهایت یک حقیقتِ واحد بیش نیستند.

در میانه راه کعبه، ندایی غیبی از جانب میخانه به من رسید که ای انسانِ رهرو، بیهوده راه خود را جدا مپندار؛ چرا که تمام این مسیرها به یک خانه‌ی واحد ختم می‌شود.

زلفِ تو با کجیِ خود، دلم را به بازی گرفت و فریب داد؛ هرچند برای منی که وحدت را می‌بینم، میانِ گرهِ زلفِ تو و دلِ دیوانه‌ی من، پیوندی یگانه وجود دارد.

من در این جنونِ عشق، تنها نیستم؛ چرا که در این سلسله و زنجیرِ عاشقی، جایگاه عاقل و دیوانه یکی است و همه در برابرِ کششِ عشق، یکسان‌اند.

اگرچه سلمان یکی از سوختگان و عاشقانِ توست، اما مگر همه عاشقان همچون پروانه، شیفته‌ی نورِ شمعِ وجودِ تو نیستند؟ پس همه در این عشق یکسانیم.