دیوان اشعار - غزلیات

هرگز باور نکن که من قصد دارم از تو دور شوم؛ اگر هم در دلِ من اندیشه‌ای از جدایی بگذرد، تنها ناشی از ترسِ هجران است، نه اینکه دوری از تو، اراده یا خواست من باشد.

کسی که بخواهد از کوی تو فاصله بگیرد، لایق است که سرش از تن جدا شود؛ گویی آن‌کس که به هر بهانه‌ای به دنبالِ دوری جستن است، باید با تیغِ تیز تنبیه شود.

من در این جهان و آن جهان، جز تو معشوقی برنخواهم گزید؛ تو خود چنان زیبایی و کمالی داری که گویی تمامِ زیبایی‌های بهشتی و حوریان در برابرِ تو ناچیز و کم‌رنگ هستند.

وقتی آتش عشق تو در جان من شعله‌ور است، دیگر چگونه می‌توانم آرام بگیرم؟ با این دلِ دیوانه و بی‌قرار، چه کسی توان و طاقتِ صبوری دارد؟

ای بلبل، از باد صبا درس عشق بیاموز؛ چرا که او عمری است برای رسیدن به عطرِ گل سرخ، جان خود را فدا کرده و با این حال از این فداکاری خشنود است.