دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که گوشه‌ای از نقاب از چهره‌ی تابناک و ماهگونه‌ی تو کنار رفت، انعکاسِ زیباییِ رخسارِ تو چنان تابان بود که خورشید از شدتِ آن به لرزه افتاد.

به من ترحم کن و رحمتی فرما؛ چرا که از شدت گریه و بارانِ اشک‌های من، سیلابی به راه افتاده که حتی خانه‌های مردمِ بی‌گناه نیز در این آب غرق شده است.

دلِ ناتوانِ من، توانِ تحملِ کشش و افسونِ گیسوانِ پیچ‌درپیچِ تو را ندارد؛ چه کند؟ وقتی که این گیسوانِ تو، مانندِ طنابی به گردنِ دلم افتاده و او را اسیر کرده است.

لشکری از خیالِ تو که همچون خونخواران بر جانِ من تاخته‌اند، اطرافِ چشمانِ مرا محاصره کرده‌اند، به گونه‌ای که راهِ خواب و آرامش بر چشمانِ من بسته شده است.

من همدمی بسیار عزیز دارم که قرار است به‌زودی از کنارم برود و مرا تنها بگذارد؛ به همین دلیل است که دلِ ناتوانِ من، دچارِ اضطراب و پریشانیِ عمیقی شده است.

من روزی چشمانِ مست و فریبای تو را دیدم و از آن زمان تاکنون، به خاطرِ اثرِ آن مستیِ چشمانِ تو، من یعنی «سلمان»، در خراباتِ عشق، در حالِ خرابی و بی‌خودی به سر می‌برم.