دیوان اشعار - غزلیات

چشمان خواب‌آلود و پُر از ناز تو در حالتی از مستی به خواب فرو رفته‌اند و همین نگاه مست و سکرآور تو، تمام جهان را دچار آشفتگی و بی‌قراری کرده است.

گیسوان خوش‌بو و پیچ‌درپیچ تو را بسیار آشفته و درهم‌ریخته می‌بینم؛ آیا ممکن است که نسیم سحری از وضعیت اندوهناک من با او سخنی گفته باشد و به این روز افتاده است؟

امیدوارم چشم بد از چهره‌ات به دور باشد، چرا که در باغ زیبایی‌ها، هرگز گلی ظریف‌تر و لطیف‌تر از چهره تو نروییده و شکوفا نشده است.

چشم من که در ظرافت و دقت‌نظر شهرت دارد، در شب تیره دوری از تو، به قدری در یادآوری لبان تو اشک ریخته که گویی مرواریدهای گران‌بهای عدن را سوراخ کرده است.

دلم وقتی چشمان مست تو را در زیر کمان ابروهایت دید، با تعجب گفت: تماشا کن که چگونه این کافرِ سرمست در محراب عبادت به خواب غفلت فرو رفته است.

خواستم با مژگانم غبار راه تو را بروبم تا عشق خود را نشان دهم، اما خرد به من گفت این کار لازم نیست، چرا که نسیم سحری بارها پیش از من از میان گیسوان تو گذشته است.

عاقبت این خونِ دلی که از غم عشق تو در وجودم پنهان کرده‌ام، راهی به بیرون می‌یابد و آشکار خواهد شد، ای سلمان، این رنج دیگر قابل پنهان کردن نیست.