دیوان اشعار - غزلیات

چشمانِ مستِ تو که از شدتِ زیبایی، هوش از سرِ عاقلان می‌برد، موجب آشوب و فتنه برای خردمندان است؛ در واقع کسی که به واسطه‌ی عشقِ تو مست شده باشد، تنها کسی است که به حقیقتِ عقل و هوشیاری دست یافته است.

در محیطِ خرابات که کنایه از فضای بی‌خودی و ساحتِ خیالِ توست، عقلِ منطقی و حسابگر راهی ندارد؛ چرا که عقل نیز خود از زمره‌ی کسانی است که به ظاهر هشیارند و از درکِ رازِ عشق ناتوان‌اند.

دلم از گوشه‌ی میخانه (مستابه) عشقِ تو، رایحه‌ای از حقیقت را دریافت کرد؛ از همان لحظه بود که دل در آنجا ماندگار شد و به جمعِ کسانی پیوست که از شرابِ عشقِ تو دائم‌الخمارند.

عشق همچون قلعه‌ای تسخیرناپذیر است که هر آدمِ بی‌تجربه و هوسرانی نمی‌تواند به آن دست یابد؛ عشق کاری دشوار و پرمخاطره است که تنها پیشه‌ی جوانمردان و عیارانِ عاشق است.

ابروی تو که مانند طبیبی بر بالینِ چشم‌هایِ بیمار (مست) تو قرار گرفته است، تنها کسی است که از حالِ آن چشم‌ها و رنجوریِ من آگاه است.

من قصد دارم که سرم را در راهِ قدم‌های تو فدا کنم (از جان بگذرم)، هرچند این آرزو و خیالی است که در سرِ بسیاری از عاشقانِ دیگرِ تو نیز وجود دارد.

چه کسی می‌تواند ماجرای بیداری‌های من در شب‌های طولانی را بازگو کند؟ هیچ‌کس جز خیالِ تو که تنها مونس و همدمِ شب‌زنده‌دارانِ عاشق است.

سلمان (شاعر) در آتشِ اشتیاقِ قدِ بلند و موزونِ تو چنان می‌سوزد که چشمانش همچون ابری باران‌زا گشته و خونِ جگرش در قالبِ اشک از دیدگانش جاری است.