دیوان اشعار - غزلیات

من همواره به یاد و خیالِ یار مشغول هستم؛ اگر کسی گمان می‌کند که می‌توانم از خیالِ او تهی باشم و دلم را از یادِ او خالی کنم، سخت در اشتباه است.

چشمِ یار که همچون عیار (سنجش‌گرِ ارزشِ طلا) است، تمامِ شب تا صبح در کمینِ مردمکِ چشمِ من است تا خواب را از آن برباید؛ اما مردمِ عادی از این حقیقتِ پنهان بی‌خبرند.

وقتی عشق در جان شعله‌ور است، شراب در جام ریخته شده و یارِ زیباروی در مقابلِ دیدگان است، در چنین شرایطی حفظِ تقوا و پارسایی کاری بسیار دشوار است.

نسیمِ صبا نقاب را از چهره‌ی لیلی در هودج کنار نمی‌زند تا مردم ببینند و درک کنند که مجنون در عشق‌ورزی‌اش عاقل‌ترینِ مردمان بوده است.

ما همچون قطره‌ای از دریایِ بیکرانِ حقیقت (خداوند) هستیم و آن دریا نیز در جانِ ما متجلی است؛ اما متأسفانه، «منیت» و خودخواهیِ ما، پرده‌ای میانِ ما و آن حقیقتِ مطلق شده است.

اگر یار در ظاهر با ما رفتارِ سرد و بیگانه دارد، نباید دلگیر شد؛ زیرا در عالمِ معنا، وجودِ او برای قلبِ من کاملاً آشنا و مأنوس است.

ای محبوب، بر جانِ سلمان رحم کن، چرا که رحمت‌ورزی صفتِ واجبِ توست؛ کسی که چون منِ ناتوان در پیچ و خمِ دنیای مادی (آب و گل) گرفتار شده، محتاجِ لطفِ توست.

من جانِ ناتوانم را با تحملِ فراق به لب رسانده‌ام (در آستانه‌ی مرگ هستم)؛ پس ای جانِ شیرینِ من، به‌سرعت و با لطف از کنارم بگذر، که این منزلگاهِ آخرِ زندگیِ من است.