دیوان اشعار - غزلیات

امشب برای عاشقان، زمانِ سوداگری و بهره‌مندی از جمالِ بی‌مثالِ یار است؛ این همان شبی است که همگان به عنوانِ شبِ قدر از آن یاد می‌کنند و اکنون آن پندار و اعتقاد، به واقعیت پیوسته است.

ببین که چگونه جان‌های مشتاق همچون زلفِ پریشان، حلقه‌وار گردِ رخسارِ یار جمع شده‌اند؛ گویی فرشتگانِ عالمِ قدس نیز در این شب، فرصتی برای بهره‌مندی و تقرب یافته‌اند.

ای عاشقان! بختِ خود را بیدار نگه دارید و این شب را غنیمت بشمارید؛ چرا که آن شوریده‌حالی که عمری در آرزوی وصال بوده، امشب بالاخره به بیداری و کامروایی رسیده است.

ای شمع! استوار بایست و خاموش مشو، تا ما بتوانیم در پیشگاهِ او به خدمت مشغول شویم؛ چرا که تنها فرصتِ ما برای عرضِ ارادت و کارسازی، همین امشب است.

در این بزم، عود (بخور خوشبو) بدون آنکه نیاز به دم و بازدمِ انسانی داشته باشد، خود به خود عطر می‌پراکند؛ آری، وقتِ آن رسیده است که سخنانِ شیرین و انفاسِ جان‌بخش بر زبان جاری شود.

من در این شب، نقدِ جانم را در راهِ میِ عشق می‌فروشم و به سودایِ فردایِ موعودِ زاهدان بی‌اعتنایم؛ چرا که خریدارِ واقعیِ این سرمایه، همین امشب در برابرِ من است.

ای زاهدانِ مصلحت‌اندیش! برای یک لحظه بگویید چه تدبیری کنم که بهتر باشد؟ وقتی پس از یک عمرِ طولانی، تنها همین امشب مجالِ هم‌نشینی و گفتگو با یار فراهم شده است.

ای سلمان! تو که ادعا کردی سرت را در راهِ او فدا می‌کنی؛ اگر حقیقتاً قصدِ ایثار و گذشتن از جان داری، اکنون که وقتِ موعودِ ایثار است، وقتِ عملِ توست.