دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که پیچ‌وتابِ گیسوی تو را دیدم، روزگارم به سیاهیِ شب بدل شد؛ و از زمانی که آستانِ کوی تو را بوسیدم، جانم به لبانم رسیده و آماده‌ی پریدن و فدا شدن است.

خداوندا! آن ابروی تو چه محرابِ مقدسی است که به خاطرِ سودایِ رسیدن به آن، در تمامِ گوشه‌های افلاک، فرشتگان و کائنات دائماً در حالِ نیایش و «یارب یارب» گفتن هستند.

در برابرِ بازتابِ چهره‌ات، من از شرم و حسرت جان می‌دهم؛ چرا که حتی شمع نیز از شدتِ حسادت به زیباییِ تو، هر شب تا صبح، گاهی از ذوب شدن عرق می‌ریزد و گاهی در تبِ سوختن می‌سوزد.

امشب آفتابِ وجودِ تو در خانه‌ی من طلوع کرده است؛ گویی در طالع و سرنوشتِ این خانه، چه ستاره‌ی خوش‌یمن و درخشانی سر بر آورده است.

ای شمع، استوار و ایستاده بمان و ننشین تا با هم به خدمتِ او بپردازیم؛ چرا که امشب، آن کسی که تمامِ فکر و ذکرِ ماست، نزدِ ماست.

ای صوفیان، اگر همت و اراده‌ای دارید، از آن شرابِ ناب و زلال بنوشید؛ چرا که آن، نوشیدنیِ مخصوصِ انسان‌های عارف و بلندهمت است.

زیباییِ چهره‌ی تو تنها قبله‌گاهِ من نیست؛ در این زمانه، این زیبایی، قبله و آیینِ تمامِ جهان گشته است.

جانِ من برای رسیدن به دست‌بوسی تو آماده است و پایش را در رکاب نهاده؛ اگر در این راه کندی و درنگی پیش می‌آید، تقصیر از سستیِ جسمِ من است که مرکبِ ناتوانی برای روحِ مشتاق است.

عشقِ من به تو، از مقامِ بلندِ «طور» و ساحتِ روح نیز فراتر است؛ اگر چنین نبود، می‌گفتم که عشقِ تو جانِ حقیقیِ من است و جسمِ من تنها قالبی بی‌ارزش برای آن است.