دیوان اشعار - غزلیات

نگاه سست و بیمارگونه‌ی یار، از فرط ناتوانی و ناز، بسیار دلنشین‌تر است؛ گویی اندام او از نظر توازن و تناسب، از معیارهای طبیعی فراتر رفته و ظرافتی دیگرگونه دارد.

چشم خواب‌آلود و سست‌توانی که داری، همچون بیماری در خواب است و ابروی تو همچون نگهبانی بر بالای سر او قرار دارد؛ چه خوشبخت است آن عاشقی که پیوسته در پناه و زیر سایه‌ی چنین محبوبی قرار دارد.

با لحنی آهسته و در گوشی با ما سخن بگو، چرا که این عاشقِ بیمار و بی‌تاب، مدت‌هاست که آرزوی رسیدن به شربتی از شهد لب‌های شیرین تو را در سر دارد.

به لطف پروردگار، آن وجودی که همچون آفتاب در زندگی ما می‌تابد، دارای بخت و اقبالی نیکوست و آن پادشاهِ ما، به نام خدا، از ستاره‌ای فرخنده و سرنوشتی والا برخوردار است.

شأن و شوکت او همچون هلال ماه، پیوسته در حال رشد و درخشش است و هر نفسِ او، مانند پرتوهای سحرگاه، سرشار از روشنایی و پاکی و شایستگی است.

ناله‌ها و رازونیازهای شبانه‌ی من سرانجام کارساز افتاد؛ اکنون بخت و اقبال بیدار شده است، روزگار با من همراه گشته و همت و اراده‌ام یاور و مددکار من در راه رسیدن به مقصود است.