دیوان اشعار - غزلیات

محبوبِ من که چون ترکان زیباروی و قدرتمند است، همچون اعراب که نقاب بر چهره می‌افکنند، حجابی بر چهره کشید و با این کار، قلبِ تمامِ عاشقان را شکست و ناامید کرد.

ای صبر، لحظه‌ای درنگ کن و مرا یاری ده؛ چرا که آن محبوبِ ترک‌تبار که چون شهسواری بر قلب من می‌تازد، زمام اختیار و عقل را از دست من ربوده است.

کسی که از شدتِ اشتیاق و دیوانگی برای چشمانِ تو جان باخته است، در روز قیامت نیز که همگان از ترس و حیرت بیدارند، او همچنان مست از جامِ عشقِ تو از خاک برخواهد خاست.

هرکس که مرا در این گیرودار و رنجِ عشقِ تو دید، از شدتِ لاغری و خمیدگیِ قامتِ من که چون کمان شده بود، همچون تیر از کنارم گریخت و دوری کرد.

خداوند بر اشک‌های چشمانم رحم کند که هرچه خواستم با آستین و دامن آن‌ها را پاک کنم و جلویشان را بگیرم، از شدتِ اندوه، بندِ اشک‌هایم قطع نمی‌شد.

با وجودِ اینکه تمامِ مردمِ دنیا به تو دل باختند، اما هیچ‌کس از این میان بهره‌ای از وصالِ تو نبرد و تنها نصیبشان، همچون کمربند که تنها بر کمرِ تو حلقه می‌زند، چیزی ظاهری و سطحی بود.

من جان و سری در بدن دارم و دریغ نمی‌ورزم که آن را فدای تو کنم؛ من که درویش و تهی‌دستم، هرچه که دارم (جانم) را پیشکشِ تو می‌کنم.

ما (عاشقان) از خود بی‌خود هستیم و مدعیان (زاهدان) از حقیقتِ ما بی‌خبرند؛ چرا که آنان از آن مِیِ ازلی که ساقیِ عهدِ «الست» به ما نوشانده است، بی‌اطلاعند.

من از دیدنِ گیسوی تو در حیرتم که چطور این‌قدر جسورانه بر چهره‌ات قرار گرفته است؛ گویی که آن موی کج و پیچ‌خورده، با گستاخی بر آن چهره‌ی صاف و زیبا جای گرفته است.

صوفی، هم‌نشینِ گروهِ رهروان و زاهدان است، اما من (سلمان)، هم‌نفس و هم‌پیاله‌ی رندانِ میگساری هستم که به عشقِ حقیقی مشغول‌اند.