دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که به «من» و خودخواهی‌هایش آگاه است و به آن می‌بالد، از حقیقت و ذات الهی بی‌خبر است. عشق در جایگاهی که هنوز نشانی از وجودِ منیت و هستیِ مجازی انسان باقی مانده، راهی نمی‌یابد و جاری نمی‌شود.

من آن فردِ به‌واقع هشیار و آگاهم؛ هرچند به ظاهر از دغدغه‌های مادی این عالم بی‌خبر به نظر می‌رسم. اما این حقیقت را تنها کسی درک می‌کند که خود از عالمِ معنا و رندی ما آگاه باشد.

در راهِ عشق نمی‌توان با احتیاط قدم برداشت؛ زیرا در این سرزمین، هر جا که بخواهی گامی بگذاری، نیاز است که «سر» (جان) خود را فدا کنی.

در این منزلگاهِ خطرناکِ عشق، جانِ انسان در خطر نیست، بلکه برای کسی که نگران جان خویش است، این تعلق خاطر، خود بزرگترین خطر و مانع است.

جانِ من به همنشینی با بادِ سحرگاه راضی است و تا زمانی که نسیمِ سحری عطرِ حضورِ تو را با خود دارد، جان من نیز با آن همراه است.

اگر مردمکِ چشم من در راهِ دیدنِ تو از بین رفت و فدا شد، اهمیتی ندارد؛ زیرا عشق‌بازی و فداکاری، ویژگیِ خاصِ کسانی است که چشمِ حقیقت‌بین دارند.

اگر حتی ذره‌ای هوای مقام و ریاست (تاج و افسر) در سر داشته باشم، خاک بر سرِ من باد. من تنها زمانی به سر و وجود خود افتخار می‌کنم که غبارِ کفِ پای تو باشد.

ای معشوق! تو که دلِ مرا به عنوان گذرگاهِ خود انتخاب کرده‌ای، چرا اجازه می‌دهی خارِ غم و رنج در آن بروید؟

ای زاهدان! بیهوده «سلمان» را به خاطر قلاشی و رندی سرزنش نکنید؛ زیرا همین روحیه و آزادگی، هنر و کمالِ او در این جهان است.