دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب من، از رنج دوری چنان در عذابم که دیگر توانی برایم نمانده و هیچ مرهمی بر زخم‌هایم اثر نمی‌کند؛ چراکه هیچ طبیب و درمانگری همانند تو که هم محبوب منی و هم درمان‌کننده، وجود ندارد.

افسوس که این عاشق بیمار، شرح درد و ماجرای خویش را به تو گفت، اما دریغ که از سوی تو که طبیب جان منی، پاسخی شنیده نشد.

تنها یک آرزو در سر دارم و آن این است که در راه عشق تو جان ببازم و فدا شوم، فقط برای اینکه به رقیب نشان دهم که عشق من تا چه حد خالصانه و صادقانه است.

من راه رسیدن به هوای تو را با فروتنی تمام (گویی با سر طی می‌کنم) می‌پیمایم. این نوع از ادب و شیوه عاشقی، در توانِ دانشمندان و ادیبانِ ظاهر‌بین نیست و آن‌ها از درک این مرتبه عاجزند.

این عاشق بیچاره که در دوری از تو احساس غریبی و زاری می‌کند، اگر تو با نگاهی و توجهی او را بنوازی، دیگر احساس تنهایی و غریبی نخواهد کرد.

من خواهان وصال توام، اما چه سود که تا وقتی که تقدیر الهی یا لطفِ خاص تو (مانند آنچه سلمان فارسی به آن دست یافت) شامل حالم نشود، این آرزو برآورده نخواهد شد.

برای اینکه عاشق از بسته بودنِ درگاهِ تو ناامید نشود و ناملایمات او را از پا نیندازد، به این وعده‌ی الهی پناه می‌برم که یاری خدا نزدیک و پیروزی در راه است.