دیوان اشعار - غزلیات

زیبایی و جمال خود را تنها به چشمانی نشان ده که از شوق یا غمِ دوری، لبریز از اشک شده‌اند؛ چرا که شایسته نیست وقتی آبِ زلال در دسترس است، برای طهارت به خاک (تیمم) روی آورد و به جای حقیقت به بدلِ آن بسنده کرد.

تو نوربخش و محورِ مجلسِ انس و محبتی، پس از من روی برنگردان. تو به مثابه آب حیات‌بخشِ فرات هستی، پس با وعده‌های سراب‌گونه و فریبنده، مرا به بازی نگیر.

کسی که سجده‌گاه و قبله‌یِ نیازش، آستانه‌یِ درگاه توست، دیگر نیازی ندارد که سرِ نیاز به پیشگاه مساجد و محراب‌های ظاهری فرود آورد؛ زیرا تو خود عینِ عبادتگاهی.

ای سلمان! عمر خویش را با تردید و «شاید و اما» گفتن تلف نکن؛ بنگر که چگونه دوران جوانی‌ات تنها با این گمان‌پردازی‌ها و بی‌عملی‌ها به باد رفت.