دیوان اشعار - غزلیات

چشمانم از پرتو درخشان چهره‌ات روشنی می‌گیرد و جان می‌یابد، و چهره تو نیز از گرمای اندیشه و اشتیاقِ قلبِ من، تافته و درخشان می‌شود.

چشمانِ فریبنده و مستِ تو که هر دم به سویی نظر می‌افکند، به تصادف بر من نگریست و با آن نگاهِ مست‌کننده، هستی مرا بر باد داد و آشفته‌ام کرد.

به سبب خیال و تصورِ تو، خواب به چشمانم راه نمی‌یابد. چشمانِ من در این بی‌خوابی، دائم در جستجویِ تصویرِ توست که گویی آن را در میانِ آب (اشک‌هایم) می‌جویم.

اگر چشمانت از خستگی، طالبِ خواب است، مگر می‌توانی با ریختنِ آبِ اشک این تشنگی و سوزش را فروبنشانی و از این روزگار، طلبِ آسایش کنی؟

در آرزوی لب‌های سرخ و فریبنده‌ات، پیاله شراب بر لب می‌گذارم، در حالی که جانِ آتشینِ خود را در این اشتیاق، به لب رسانده‌ام و در آستانه فنا هستم.

تو همچون شمعی هستی که پرتو وجودت بر همگان می‌تابد؛ من که مانند پروانه‌ای شیفته‌وار گردِ تو می‌گردم، ای شمعِ من! از من روی برنگردان و ناامیدم مکن.

تو از جنسِ خاک و آب (ماده و عناصر چهارگانه) نیستی، بلکه سراسر جان و روح و لطافت هستی؛ چرا که اگر از جنسِ آب و خاک بودی، پس تفاوتِ میانِ ما و این عالمِ خاکی چه بود؟

اگر دیگران در پیِ رسیدن به بهشتِ موعود هستند، برای من، روضه و باغِ بهشتِ واقعی در وجودِ تو نهفته است و تو برای من از هر جهت بهشت هستی.