دیوان اشعار - غزلیات

فصل بهار و هنگام جوانی، چنان شور و مستی در آدمی برمی‌انگیزد که پایه‌های پرهیزگاریِ کسانی که خود را از نگاه دیگران پنهان می‌داشتند و خویشتن‌دار بودند، در هم می‌شکند.

آیا نمی‌بینی که غنچه‌ای که در پوشش خود پنهان بود، به محض شنیدن بوی بهار و درک نسیم آن، نقاب از چهره برمی‌گیرد و شکوفا می‌شود؟

عطر زندگی و شادمانی در بهار از گل لاله به مشام می‌رسد، چرا که لاله در درون خود سودای عشق دارد و در سرِ خود جام شراب (اشاره به سرخی و جام‌گون بودن گلبرگ‌هایش) جای داده است.

خدا نکند که چشم بد به گل نرگسِ صاحب‌نظر (که به دلیل زیبایی و کنایه از چشم محبوب، صاحب‌نظر خوانده شده) برسد؛ چرا که این گل نیز همچون چشمان تو، از شدت مستی و خواب‌آلودگی، سر از بالین برنمی‌دارد.

ای مدعی و خرده‌گیر! مرا از عاشقی منع مکن؛ چرا که عقل در برابر پیچ و خم زلف زیبا رویان، هیچ قدرتی برای ایستادگی و تدبیر ندارد و در این وادی مغلوب است.

چشمان نرگس‌گونه‌ات دلم را غارت کرد و نگاهت گرمای جانم را ربود؛ در برابر این ترکِ سرمستِ عیب‌جو و ستیزه‌گر، چه کسی توان پاسخگویی و رویارویی دارد؟

ای بهارِ چهره‌ی جانان! گل از مهدِ خاک بیرون آمد تا شکوفا شود؛ پس تا کی می‌خواهی گلِ رخسار خود را از دیدگان ما پنهان نگه داری؟

تصویر زیبایی چهره‌ات را در کنار جویبار به نمایش بگذار تا گل‌های نسرین (نوعی گل سفید) از شرمِ زیبایی تو، خود را در آب بشویند و محو شوند.

بلبلان مشغول ستایش گل هستند، اما من سرگرم ستایش چهره توام؛ ما تنها به دعاگویی برای پادشاه کامیاب و کامران مشغولیم.

آن سلطان که سایه‌ی لطف خدا بر سرِ مردم است، چنان عظمت و جلالی دارد که رأی و چهره‌اش همچون خورشید در آسمانِ سلطنت می‌درخشد.