دیوان اشعار - غزلیات

من کیستم که در سر سودای دیدار تو را داشته باشم؟ آیا همین‌قدر که گاهی بویی از گلزار وصال تو به مشامم می‌رسد، برای من کافی نیست؟

چشمانم که هر لحظه با اشکِ آمیخته به خونِ جگر، خود را برای دیدار تو تطهیر می‌کند، باز هم با این وجود، شایستگی و زیبایی لازم برای نگریستن به روی تو را ندارد.

اگر مژگانم (با گریستنِ مداوم) تیرگی‌های قلبم را که همچون سیم سیاه و ناخالص است پاک نمی‌کرد، چگونه ممکن بود اشک‌های من که همچون سکه‌ای در بازار عشق تو عرضه می‌شود، خریدار داشته باشد؟

ای کسی که هر تار موی تو به اندازه تمام هستی ارزش دارد؛ با وجود اینکه من خود در برابر تو هیچ‌کسم، اما خریدار و طالبِ تو هستم.

سرم بار سنگینی بر دوش من است و به‌زودی این بارِ هستی را زمین خواهم گذاشت؛ در هر صورت ما در راه عشق تو، بارهای سنگینِ هجران را بر دوش می‌کشیم.

با وجود اینکه از غم دوری و ستمِ تو، تنم همچون مویی باریک و ضعیف شده است، ابداً حاضر نیستم حتی به‌اندازه مویی در وفاداری و خدمت به تو کوتاهی کنم.

دلم با دیدن چهره ساده و بی‌آلایش تو به آرامش می‌رسد، اما آن خالِ سیاه (هندو) که همچون راهزنی دل‌ها را می‌رباید، آرامش را از سلمان گرفته است.