دیوان اشعار - غزلیات

راه ما به سوی حقیقت، همان طریق خرابات است و دردی که از دیرباز با ما مانده، راهنمای ماست. هیچ‌کس جز پیرِ راه از چاره‌جویی و حال و هوای درون ما آگاه نیست.

اگر خاصیت کیمیاگری این است که خاک را به طلا تبدیل می‌کند، پس ای ساقی، جامِ می را به ما بده؛ چرا که وجود ما همچون خاک، بی‌مقدار است و می، همان اکسیرِ جان‌بخشی است که ما را به حقیقت می‌رساند.

ما از آغاز آفرینش مستِ باده‌ی عشق بوده‌ایم و تا امروز بر این حال مانده‌ایم؛ بنابراین بعید است که پس از این همه سال، تغییری در حال و هوای عاشقانه‌ی ما رخ دهد.

من بنده و ارادتمند آن زیباییِ سیاه‌چرده هستم که همچون سروی بلندبالا و آزاد است؛ او بر چهره‌ی سفید و لطیف خود، با خطِ جمالش، سرنوشت مرا رقم زد.

ای نسیمِ صبح، اگر گذرِ تو به تارهای تیره و بلندِ موی او افتاد، به او بگو که از آه و ناله‌های شبانه‌ی ما که چون سدی در برابر آرامش اوست، برحذر باشد.

اگر سیلابِ اشک‌های ما نبود که دامنمان را گرفته و مانع از گسترش آتشِ درونی‌مان می‌شد، سوزِ عشقِ ما تمامِ جهان را به آتش می‌کشید.

به کسی که مرا نصیحت می‌کند که دیوانه‌ی زلفِ او نشوم، بگو: این زنجیرِ جنون ما را از حرکت باز نمی‌دارد، مگر آنکه نسیمِ صبحگاهی، تارهای زلف را به حرکت درآورد.

ما لیاقت خدمت کردن در درگاهِ تو را نداریم و از عهده‌ی آن برنمی‌آییم. وای بر حالِ ما اگر تو به کرم و بزرگواری خود، از خطاها و کوتاهی‌های ما چشم‌پوشی نکنی.

ای سلمان، تو که عهد کرده‌ای جانت را فدای معشوق کنی، در انجامِ این وعده شتاب کن؛ چرا که در تأخیر برای وصال و فداکاری، تنها بلا و آسیب برای ما نهفته است.