دیوان اشعار - غزلیات

اگر زیبایی تو نقاب از چهره برگیرد و آشکار شود، آن‌چنان شکوهی خواهد داشت که گل‌های بهشتی در فردوس برین در برابر آن رنگ می‌بازند و ناچیز جلوه می‌کنند.

و اگر تو که سَرورِ بلندمرتبه‌ای، سایه‌ی وجودت را از سرِ بهشت برداری، دیگر درخت طوبی (که نمادِ زیبایی و برتری در بهشت است) به خود نخواهد بالید و دیگر برتری و افتخاری نخواهد داشت.

بهارِ زیباییِ تو، جهان را طراوت و تازگی می‌بخشد؛ هم زنگارِ دلبستگی به ظاهر را از جانِ اهل صورت می‌زداید و هم تیرگیِ جهل را از جانِ کسانی که به دنبالِ حقیقتِ باطنی هستند، برطرف می‌کند.

چه کسی می‌تواند نورِ درخشانِ زیباییِ چهره‌ات را تاب بیاورد؟ برای تحمل این جلوه‌ی عظیم، دلی به استواریِ کوه لازم است تا در برابرِ این تجلیِ الهی متلاشی نشود.

در وادیِ عشق، عقلِ بشری به تنهایی ناکافی است و مرتبه‌ای فراتر وجود دارد؛ چرا که اگر عقلِ محض معیار بود، مجنون هرگز نمی‌توانست کمالِ زیباییِ لیلی را فراتر از محاسباتِ دنیوی درک کند و عاشق شود.

اگر انعکاسِ رخسار و عطرِ زلفِ تو نبود، مگر ممکن بود در دلِ شبِ تاریکِ هستی، نورِ تجلیِ خداوند بر کوه طور (که موسی آن را دید) پدیدار شود؟

در بازاری که زلفِ تو (که دامِ گرفتاریِ عاشقان است) وجود دارد، دارایی‌های دنیوی و حتی دین‌داریِ ظاهریِ مردم، خریدار و ارزشی ندارند.

اگر نشانه‌ای از رخسارِ تو در همه‌ی موجودات پدیدار نبود، مشرکانِ باستان هرگز به ستایش بت‌ها (لات و عزی) روی نمی‌آوردند؛ در واقع آن‌ها گمراهانه به دنبالِ سایه‌ی تو بودند.

تا زمانی که دهانِ کوچکِ تو (که به دلیلِ ظرافتِ بسیار، ناپیداست) آشکار نشده بود، کسی نمی‌دانست که چرا گفتگو و صحبتی چنین نکویی با خورشیدِ وجودِ عیسی برقرار است.

اگر زاهدِ خشک‌مغز حتی بویی از نسیمِ رحمتِ تو را استشمام کند، بلافاصله لباسِ زهد و تقوای ظاهریِ خود را مانند گل در هم می‌پیچد و به وادیِ عاشقی قدم می‌گذارد.

سلمان که چنین ادعایِ بزرگی در عاشقی دارد، امیدوار است که با یادِ تو، به همان اندازه‌ی راستی که خورشیدِ صبحگاهان تاریکی را می‌شکافد، صداقت و درستیِ این ادعای خود را اثبات کند.