دیوان اشعار - غزلیات

مأمورِ مذهبی دستور می‌دهد که ساغر و پیمانه را بشکنم، اما غافل از آن است که تنها کسی که می‌تواند ارزشِ واقعیِ این فرزانگیِ عاشقانه را درک کند، همین دیوانه (عاشق) است.

من حاضرم صدها عهد و پیمانِ شرعی و عرفی را زیر پا بگذارم، اما هرگز به پیمانه و ساغرِ عشق بی‌احترامی نکنم. منِ دیوانه، لااقل آن‌قدر درک و تشخیص دارم که ارزشِ عشق را برتر از مصلحت‌اندیشی‌هایِ خشک بدانم.

از آنجا که هستی و بنیادِ من با شراب و عشقِ الهی بنا شده و ویران گشته است، من نیز تمامِ این ویرانه‌یِ وجودم را وقفِ می و معشوق کرده‌ام.

ما شرابِ خود را از تاکستانِ آسمانیِ حق می‌نوشیم، پس بیهوده تلاش نکنید؛ ویران کردنِ خم‌ها و میخانه‌های زمینی برای ما بی‌فایده است و تأثیری در مستیِ ما ندارد.

ما از جامِ ساقیِ حقیقی سرمستیم و به دلیلِ اشتیاقِ فراوان به لبِ او، جام و پیمانه گویی در اعماقِ جانِ ما جای گرفته‌اند و ما به ظرفِ بیرونی نیاز نداریم.

عقلِ حسابگر با کسانی که با معشوقِ حقیقی آشنا هستند، غریبه و نامحرم است؛ ای ساقی، این عقلِ بیگانه را به مجلسِ ما راه مده.

به من شرابِ ارزان و ساده (دردی) بده و در عوض، جامِ میِ گران‌بها را از من بستان؛ این روانِ پاک و خالص را به یارِ جانانه ببخش.

شور و حرارتِ عشق چنان در سرِ ما شعله‌ور است که شمعِ مجلسِ ما می‌تواند از گرمایِ آن، هر پروانه‌ای (هر عاشقِ سطحی) را که به گردِ آن بیاید، بسوزاند.

سلمان هرگز از راهِ عشق باز نخواهد گشت. ای واعظ و نصیحت‌گر! افسون و جادو برایم نخوان و با افسانه‌سرایی، بیهوده سعی در فریبِ من نداشته باش.