دیوان اشعار - غزلیات

ای که مرا از دایره توجه خود خارج کرده‌ای و به سخنم اعتنا نمی‌کنی؛ چرا مانند نامه‌ای که آن را لوله کرده و دور می‌اندازند، مرا از خود می‌رانی و دور نگه می‌داری؟

از روز ازل، سرنوشتِ من با محرومیت و ناکامی رقم خورده است؛ من دیگر به چیزی میل ندارم، تو تا چه زمانی می‌خواهی مرا از کامِ دل بازداری؟

عمرِ گران‌بهایم را در راهِ زلفِ تو صرف کردم، اما تمامِ آن سرمایه‌یِ عزیز به هدر رفت و نشانِ این تباهی بر پیشانیِ من نمایان است.

جانم را فدا می‌کنم تا فقط لحظه‌ای با تو باشم، اما چه کنم که هیچ کاری برای من آسان پیش نمی‌رود و به وصالِ تو نمی‌رسم.

مانند چوبِ عود که در آتش می‌سوزد و دود می‌کند، از دوریِ تو جانم می‌سوزد؛ تا کی می‌خواهی با وعده‌هایِ پوچ مرا فریب دهی؟ آتشِ عشقِ مرا با آتشِ وصلِ خود خاموش کن، تا کی می‌خواهی مرا در آتشِ انتظار بنشانی؟

من برایِ دنیایِ عشقِ تو ساخته نشده بودم، اما واردش شدم و چیزی جز زیان ندیدم؛ اکنون هم پشیمانی و بازگشت، هیچ سودی برای من ندارد.

از همان آغازِ خلقت، نشانِ عشقِ تو بر دلِ من حک شده و تا ابد باقی است؛ ظاهراً هیچ‌کس نمی‌تواند با وجودِ این داغِ سلطانی و ارزشمند، مرا به بند کشد یا به تسلطِ خود درآورد.

تصمیم گرفته بودم که از دلدادگی به زیبارویانِ کمان‌ابرو دوری کنم، اما باز هم آن‌ها با چشم و ابرویِ خود مرا فریب داده و از راهِ به‌در بردند.

سلمان بنده و غلامِ توست و برای او بسیار گران و دشوار است که تنها با یک نگاهِ محبت‌آمیز یا پذیرشِ تو، او را به ارزانی بخری و بپذیری.