دیوان اشعار - غزلیات

جهان در هر لحظه نقش تازه‌ای به خود می‌گیرد، گویی بازیچه‌ای در دست عروسک‌گردان است. ای ساقی که چون معشوقی زیبا جلوه‌گری می‌کنی، جامی از شرابِ حقیقت بیاور که جان را از این بازی‌های بیهوده سیراب کند.

چون در این دنیا تلخی و ناگواری می‌چشم، از تو می‌خواهم که جامی به من بنوشانی که اگرچه ابتدا تلخ به نظر می‌رسد، اما سرانجامی خوش و گوارا دارد.

به کوری چشم کسانی که با عاشقان دشمنی دارند، یک بار ساز عود را بنواز. ای خواننده، در حضور زیبارویان و معشوق، آواز عشق سر بده.

چنگ سازی معمولی و بازاری است، رازهای پنهان دلت را به آن مگو. نی همدم و مونس عاشقان است، رازهای درونی را در گوش نی بگو تا آن را دریابد.

ای که روشناییِ چشمانِ منی، من تنها یک نگاه از تو تمنا دارم؛ آن‌چنان که حتی غمزه و کرشمه‌هایِ پرسر و صدای تو هم از آن باخبر نشوند.

کمند زلف تو ما را بیش از حد در بندِ خود کشیده است؛ آیا نمی‌خواهی کمی از تاب و پیچ و خمِ این زلفِ کمندمانند بکاهی؟

حیفم می‌آید که ناز و کرشمه‌های یاران و دوستان، نثار دشمنان شود؛ چرا که آن‌ها ارزشِ این نعمتِ بزرگ و این نازِ عاشقانه را درک نمی‌کنند.

پروانه در برابر شمع که یار اوست، با اشتیاق جان می‌دهد و این کار را برای خود شیرین می‌داند. بگذار این پروانه‌ی جانباز در پای محبوبش بمیرد.

هوا و هوس خود را رها کن و رضای معشوق را بجو. چرا که نمی‌توان برای به دست آوردن گنجشکی حقیر، شهبازی بلندمرتبه و گران‌بها (عشق الهی) را رها کرد.