دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق که به زیبایی همچون ماه هستی، چرا هیچ توجهی به حالِ من نداری؟ چه شد که ناگهان سایه‌ پرمهر و لطفِ خود را از سرم کوتاه کردی؟

برای من آشکار است که تو آینه و تکیه‌گاهِ زندگیِ منی و تمامِ هستی‌ام به تو وابسته است. پس چرا آه و ناله‌هایی که از دوریِ تو می‌کشم، هیچ تاثیری در دلِ سختِ تو ندارد؟

اگرچه از نظرِ جسمانی از تو دور هستم، اما دلم همیشه همراهِ توست. چرا با این همه پیوندِ قلبی، باز هم از حالِ دلِ من هیچ باخبر نیستی؟

تو تمامِ لطف و سایه‌ محبتت را از من دریغ کردی. ای سروِ جوان و نورسته من، چرا به جایِ دوری گزیدن، به سویِ من نمی‌آیی و آن دعایِ خیر (انبتک الله) که موجبِ رویش و شادابی است را در حقِ من به جا نمی‌آوری؟

دلِ من در چاهِ زنخدانِ (گودیِ چانه) تو گرفتار شده و جانش به مویی بند است. ای یوسفِ عصرِ من، چرا آن را از این چاهِ عمیق نجات نمی‌دهی؟

من خیرخواه و دوستدارِ تو هستم و صورتِ زیبایِ تو تنها خواسته‌ من است. با این حال، چرا عمرِ باارزشِ من به کامِ دلم نمی‌گذرد و همه چیز بر خلافِ میلِ من پیش می‌رود؟

تو پادشاهِ من هستی و من یکی از گدایانِ درگاهِ توام. ای ماهِ من، چرا هیچ خبری از احوالِ گدایانِ خود نداری؟

در روزِ نخستین و در عالمِ ازل، خداوند تو را به سویِ خود خواند و ارادتِ مرا پذیرفت. پناه بر خدا (حاش لله) که من رانده‌ درگاهِ تو باشم؛ پس چرا چنین رفتاری با من داری؟