دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، با شرابی که همچون لعل سرخ و گوارا است، این رندِ بی‌نوایِ خود را یاری کن؛ چرا که مستیِ نگاهِ فریبنده‌ات، مرا در آتشِ حسرت و خمارِ دوری از خودت از پای درآورده است.

از وجودِ خود و گرفتاری‌های نفسانی‌ام خسته و ملولم؛ ای ساقی، شرابی به من بنوشان که برای لحظاتی هم که شده، مرا از قیدِ خودپرستی و هستیِ مجازیِ خویش رها کند.

سوگند به خدا که اگر ارزشِ حقیقیِ این «خونِ رز» (شراب) را با تمامِ داراییِ هر دو جهان برابر بدانیم، ما آن را به کلِ جهان می‌فروشیم و اگر لازم باشد، دوباره آن دو جهان را می‌دهیم تا آن شراب را به دست آوریم.

ای محبوبِ جوان! تو با آن نوایِ دل‌انگیزِ نی، دلِ مرا از راهِ راست منحرف کردی و اسیرِ خود ساختی؛ سوگند به جانِ عزیزت که بار دیگر آن نغمه را برایم بنواز.

من از آن عاشقانی نیستم که اگر مانند نی مرا زخمی کنی و بر من ضربه بزنی، به ناله و فغان بیفتم؛ زیرا هر ضربه و ستمی که تو بر این انسانِ درمانده وارد کنی، برایم عینِ نوازش و توجه است.

دلِ من به خاطر گیر افتادن در بندِ پر پیچ و تابِ گیسوانت، به استغاثه و «یا رب» گفتن افتاده است؛ این دلِ شکسته‌ی مرا بیش از این مشکن، چرا که دعایِ دلِ سوخته در دلِ شب بی‌اثر نمی‌ماند.

گوشه‌ای از چهره‌ی گلگون و زیبای خود را از پسِ پرده‌ی گیسوانِ سیاهت نمایان کن تا مردمِ ملامت‌گر، این عاشقِ دل‌باخته را سرزنش نکنند و بدانند که زیباییِ تو مسببِ این همه شیدایی است.

سلمان در تمامِ طولِ شب، خیالِ چهره‌ی زیبای تو را در چشمانش می‌بیند و با آن خلوت می‌کند؛ زیرا تصویرِ محبوب، راه و رسمِ رفاقت و همدلی با عاشق را در تاریکیِ شب‌های تنهایی به خوبی می‌داند.