دیوان اشعار - غزلیات

دلِ من تنها به امیدِ رسیدن به آن گل (محبوب)، این کالبدِ خاکی و جسمانی را برای خود ساخت؛ وگرنه اگر مقصودِ اصلی دیدارِ آن حقیقتِ مطلق نبود، میانِ گلِ زیبا و دلِ خاکی چه سنخیتی وجود داشت که بخواهند با هم باشند؟

گلِ باغِ زیبایی از تمنایِ دلِ من رنگ و بو گرفت، و هوایِ عالم نیز از آن گلِ زیبا، رایحه و بویِ خوش می‌گیرد. این بازتابِ متقابلِ زیبایی و عشق است.

اگر حتی ذهن و ضمیرِ باغ نیز از رایحه یار آشفته و بی‌قرار نمی‌شود، پس چرا بادِ صبا هر لحظه از جایِ خود می‌جهد و بی‌تابی می‌کند؟

تصویرِ رویِ محبوب تنها در چشمِ آشنایان و محرمانِ او جای می‌گیرد، چرا که جز آن‌ها کسی نمی‌تواند حقیقت و معنایِ خیالِ او را درک کند.

ما پیش از آنکه به این جسمِ خاکی (آب و گل) گرفتار شویم، با شما در عالمِ بالا بودیم. چه روزهایِ خوشی بود در آن زمانِ وصال، واقعاً چه روزهایِ خوبی بود.

کسانی که دغدغه و عشقِ آن محبوبِ گل‌روی را در دل ندارند، در شمارِ آدمیان نیستند؛ این‌ها را باید از جنسِ گیاهانِ بی‌جان دانست که صرفاً می‌رویند و می‌پوسند.

تا زمانی که جان، کشته و فداییِ دوست باشد، چگونه می‌تواند به زندگیِ عادی بازگردد؟ و تا وقتی که دل، بیمارِ عشق باشد، اصلاً طبیب و درمان را طلب نمی‌کند.

مویِ سیاه و پریشانِ تو (که مانندِ هندو است)، قدرتی عجیب دارد که باعث می‌شود دستِ من به سویش دراز شود و سرم را در برابرِ پایِ تو به خاک اندازد.

عاشقانِ حقیقی کسانی هستند که حتی در زمانِ دوری و جداییِ جسمانی، با محبوب در ارتباط و وصال هستند. این مقامِ هر کسی نیست، بلکه تنها سهمِ آن برگزیدگانِ خاص است.

سلمان از این دنیایِ ویران و پر از رنج به کلی خسته شده است. چقدر شیرین خواهد بود آن روزی که ما از این زندانِ دنیا رهایی یابیم و به سویِ یار پرواز کنیم.