دیوان اشعار - قصاید

حریم بارگاه تو به قدری مقدس و بلندمرتبه است که کعبه‌ی تمام سرزمین‌ها و پادشاهی‌هاست؛ فضایِ آن به اندازه‌ای دل‌انگیز است که گویی باغی از بهشت است که میانِ اهلِ آسمان و زمین مشترک است.

اگر بخواهیم خطوط و نقش‌های بنای تو را ترسیم کنیم، سطح آسمان (لوح لاجوردی) در برابر عظمتِ آن همچون یک خطِ ساده به نظر می‌رسد و سرعتِ فهم و عقلِ آدمی در درکِ بنیانِ استوارِ این بنا، در ابتدایِ راه، درمانده و ناتوان است.

شب‌هنگام، فروغ و روشناییِ دیوار و ایوانِ تو به قدری زیاد است که می‌توان ذراتِ غبارِ معلق در هوا را یک‌به‌یک مشاهده کرد و شمرد.

نگهبانان و فرشتگانی که بر بامِ این بارگاه ایستاده‌اند و با عرشِ خداوند هم‌تراز هستند، تمامِ شب را با صدایِ ذکر و تسبیحِ خداوند زنده می‌دارند.

خاکِ درگاهِ تو، خاصیتِ کیمیاگری دارد و مس وجود را به زر تبدیل می‌کند؛ اگر جوهرِ این خاک را بر سنگِ محکِ عیارِ طلا بسنجند، خلوصِ آن آشکار می‌شود.

بارگاهِ تو کعبه‌یِ مقصودِ مردمِ سرزمینِ ختا (چین) و مشتاقان است و آستانه‌یِ آن، قبله‌گاهِ زیبایی‌هایِ جهان است.

عقلِ سلیم وقتی بنایِ تو را با بهشت مقایسه می‌کند، حیران می‌ماند؛ در این هنگام، رضوان (نگهبان بهشت) می‌گوید: بیا که این بهشت برایِ من است و آن دیگری (این بارگاه) برایِ توست.

فرشتگانِ درگاهِ الهی، هر صبح به رسمِ خدمت‌گزاری، زواید و خاشاکِ این بارگاه را پاک‌سازی می‌کنند، همان‌طور که باغِ بهشت را برایِ بهشتیان آماده می‌کنند.

به دلیلِ اشتیاقِ ماه به نوشیدن از آبِ زلال و کوثر‌گونه‌یِ حوضِ تو، شکلِ ماه در آسمان هر ماه تغییر می‌کند و گویی از اوجِ آسمان (اوج) به سمتِ حضیضِ زمین (سمک) خم می‌شود.

در فصلِ پاییز که فصلِ خزان است، اعتدالِ آب‌وهوایِ گلشنِ تو به قدری است که گیاهانِ خوش‌بو و گلبرگ‌ها را به جایِ خار و خاشاک می‌رویاند.

چرخ و فلکِ این بارگاهِ پرشکوه، از تغییر و نابودی در امان است و این سرزمین، از شرارتِ فتنه‌هایِ عظیم و ویران‌کننده (مانند یاجوج و ماجوج) در آسایش است.

فرمانروایی که بر صدرِ مجلسِ تو نشسته، همچون جمشید است و خورشیدی که بر سقفِ تو می‌تابد، گویی خورشیدِ واقعی در اوجِ آسمان است.

شیخ حسن‌بیگ که آسمانِ قلمروِ اوست، آفتابِ فروزانِ سلطنت است که در قدرتِ او هیچ تردیدی نیست.

هوشیاری و تدبیر، نگهبانِ قصرِ پادشاهیِ اوست و بختِ بیدار و اقبالِ بلند، همانندِ سپاهِ پیشرو و یزک (دیده‌بان) برای او خدمت می‌کنند.

بدونِ اجازه و تدبیرِ او، باد قدرتِ خاموش کردنِ چراغی را ندارد و آب نیز بدونِ فرمانِ او بر نمک تصرفی نمی‌کند (همه چیز تحت نظم و اراده اوست).

آن پادشاهِ جهاندار، چنان با تلاش و کوشش رفتار می‌کند که در هر لحظه، گویی به گوشِ جانش پیامِ الهیِ «همانا پیروزی با توست» می‌رسد.

سرزمینِ بغداد تنها در سایه‌یِ اقبالِ شما آباد و امن است، همچون دورانی که خلافت در دستانِ علی (ع) بود و زهرا (س) بدونِ چالشِ فدک در آن می‌زیست (اشاره به عدل و درستیِ حکومت).

هر صبح، خورشید با تیغِ طلایی و درخشانِ خود، سیاهیِ شب را از چهره‌یِ جهان پاک می‌کند و به جایِ آن روشنایی می‌نشاند.

این بهشتِ آباد و خرم، بر شما فرخنده و مبارک باد؛ باشد که این مکان، جایگاهِ عزیزان و پناهگاهی برایِ کسانی باشد که به آن روی آورده‌اند.