دیوان اشعار - تکبیتهای برگزیده

صائب تبریزی

تک‌بیت شمارهٔ ۸۵۰

صائب تبریزی
که رو نهاد به هستی، که از پشیمانی نفس گسسته به معمورهٔ عدم نشود؟