دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۵۹۱
صائب تبریزی
یکی هزار شد از عشق ناتمامی من
ز آفتاب قیامت فزود خامی من
کمال چون مه نو بوته گدازم شد
به از تمامی من بود ناتمامی من