دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۵۲۲
صائب تبریزی
صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنم
در خون صد بهار روم تا خزان کنم
تیغش ز سخت جانی من کند اگر شود
لوح مزار خویش ز سنگ فسان کنم