دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۴۷۸
صائب تبریزی
خطی که دمید گرد رخسارش
شد پرده گلیم چشم عیارش
بر خاطر نازکش گران آید
گل تکیه زند اگر به دیوارش