دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۳۷۴
صائب تبریزی
دل چو آرایش مژگان تر خویش کند
داغ را آینه دار جگر خویش کند
می برد بخت به ظلمت کده هند مرا
تا چه خاک (سیه) آنجا به سر خویش کند