دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۳۷۰
صائب تبریزی
آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند
چون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند
من که بر نکهت پیراهن او دارم چشم
آب بر آتش من باد صبا افشاند