دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۳۴۳
صائب تبریزی
چو دست خود به دعا می پرست بردارد
به باغ گریه کنان تاک دست بردارد
دعای صبح بناگوش بی اثر شده است
دگر کسی به چه امید دست بردارد؟