دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۳۱۴
صائب تبریزی
عیب در چشم و دل پاک هنر می گردد
کف بی مغز درین بحر گهر می گردد
چون کند عاشق بی تاب عنانداری خود؟
کز نشیب آب به پابوس تو برمی گردد!