دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۲۰۷
صائب تبریزی
رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند
هایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
از پشیمانی سخن در عهد پیری می زنم
لب به دندان می گزم اکنون که دندانم نماند