دیوان اشعار - متفرقات
شمارهٔ ۱۳۲
صائب تبریزی
ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست
روزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
(یاری که نگیرد دلش از دوری منزل
در وادی تجرید به جز ریگ روان نیست)